Κείμενα της Αγοράς

Κυριακή Εκλογών... (6 Μαΐου 2012)

Ψηφοφόροι, Ψηφοφόρες,

Αισθάνεσθε άγχος; Ενοχή;

Είναι φυσικό: Η εν/οχή απορρέει από την επίγνωση ότι εν/έχεσθε σε μία εκλογική διαδικασία, στερημένη πραγματικής πολιτικής ουσίας.

Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από την ενοχή μας, είναι η:

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΛΕΣΘΕΝΤΩΝ.

Τουλάχιστον, των απολύτως απαραιτήτων, όπως:

«Λέγεις – Ακούω, Λέγω – Ακούεις»

Αυτό το “σύνθημα” δεν ήταν ρητά διατυπωμένο στην Αρχαία Αγορά, διότι ήταν αυτονόητο… ειδεμή, πώς θα μπορούσαν, οι αγοραίοι, να αγορεύουν;

Και, μήπως, θα μπορούσαν, αν δεν υπήρχε …η Αγορά;

Όσοι και όσες θέλουν να καταβάλουν την προσπάθεια που απαιτείται για την σύσταση της Αγοράς της Πόλης μας, ας έλθουν να συναντηθούμε την Κυριακή, 13η Μαΐου, στις 11 π.μ. στο πάρκο του Χολαργού, πίσω από το Ηρώον.

Επίσης, μπορούν να δηλώσουν τα στοιχεία τους στην διεύθυνση που ακολουθεί:

agoraios.a@gmail.com

Οι Αγοραίοι

 

 

«Ρεπορτάζ»:

Την Κυριακή 13/5/2012, στις 11π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Χολαργού (πίσω από το Ηρώον) η πρώτη συνέλευση των Αγοραίων.

Προσήλθαν περίπου 18 Αγοραίοι και περαστικοί, ενώ, περίπου 14 ήταν παρόντες μέχρι τις 2μ.μ.

Αρχικώς, η συζήτηση περιεστράφη γύρω από θέματα δημοκρατίας και κατόπιν ακολούθησε το θέμα της Αγοράς (τι είναι, σε τι χρειάζεται, ποίοι την αποτελούν κτλ).

Ακούστηκαν διάφορες απόψεις και προτάσεις, όπως αυτή του συνομιλητή Ν.Π., για την δυνατότητα που έχουν 21 δημότες να υποβάλουν ένα θέμα προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο Ν.Π. ανέλαβε να εκπονήσει μία, πληρέστερη, εισήγηση, την οποία θα παρουσιάσει στην επόμενη συνέλευση της 20ης Μαΐου 2012.

Η Α.Σ. είπε ότι η ιδέα της αγοράς θα αποβεί εντελώς αναποτελεσματική εάν τα μέλη της δεν επιδοθούν σε κάποιες συγκεκριμένες δράσεις ενώ πολλοί άλλοι τόνισαν την σημασία της ζύμωσης των διαφόρων απόψεων και άλλοι επεσήμαναν ότι αυτές οι δύο προηγούμενες θέσεις είναι συμπληρωματικές και αλληλοπροϋποτιθέμενες.

Σημείωση:

Το παρόν «ρεπορτάζ» συντάχθηκε υπ' ευθύνη του γράφοντος και τελεί υπό την έγκριση της προσεχούς συνέλευσης.

Αλεξίνοος.

Αγορά της Πόλεως:

Οι οικοδόμοι και οι ένοικοι.

(Εισήγηση προς την 2α συνέλευση της Αγοράς της Πόλεως, της 20ης Μαΐου 2012 - υπάρχει και ως αυτόνομο άρθρο εδώ.)

Μπορούμε να παρομοιάσουμε την Αγορά της Πόλεως ή, του Δήμου, με ένα οικοδόμημα ή/και με ένα οίκο:

Ένα οικοδόμημα είναι ένα σύστημα δομών. Εντός της Αγοράς δομούνται και συστηματοποιούνται κοινωνικές σχέσεις οι οποίες ανάγονται σε κοινωνικές δομές. Οι κοινωνικές δομές, διά να λειτουργήσουν, απαιτούν υλικές υποδομές και γνωστικές προϋποθέσεις:

Ένα απλό στέγαστρο ή, μία πολυτελής αίθουσα, ακόμη και ένας πίνακας ανακοινώσεων τοποθετημένος σε ένα πολυσύχναστο μέρος, είναι υλικές υποδομές, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν αυτοί που έχουν την βούληση και την γνώση να τα χρησιμοποιήσουν επωφελώς.

• Αυτοί που οικοδομούν το οικοδόμημα ή, δομούν τον οίκο, ονομάζονται Οικοδόμοι.
• Αυτοί που διαμένουν και λειτουργούν εντός του οίκου, ονομάζονται Ένοικοι.
• Οι οικοδόμοι μπορεί να είναι ή, να μην είναι και ένοικοι. Π.χ. αυτοί που θα φτιάξουν το στέγαστρο μπορεί ποτέ να μη καθίσουν από κάτω.
• Οι ένοικοι μπορεί να ασχολήθηκαν ή, να μην ασχολήθηκαν με την δόμηση και ούτε με την σχεδίαση. Μπορεί να μην ασχολούνται ούτε καν με την συντήρηση, την οποία έχουν αναλάβει άλλοι...

Όμως, αυτοί οι ένοικοι, λειτουργούν υπό συνθήκας που διαμορφώνονται ερήμην τους... Διότι μπορεί να είναι ορθό ότι «Αγορά,... δεν είναι τα “ΣΤΕΚΙΑ” της αλλ' οι άνθρωποι που ΣΤΕΚΟΥΝ και επικοινωνούν μεταξύ τους» αλλά, κάποιος που θέλει να συνομιλεί περί φιλοσοφίας, δεν μπορεί να “βολευτεί” σε ένα «Στέκι» που έχει φτιαχτεί από ...φανατικούς του ποδοσφαίρου...

Εμείς, οι εδώ συγκεντρωθέντες, είμαστε οι Οικοδόμοι της Αγοράς, σύμφωνα με την πρόσκληση:

«Όσοι και όσες θέλουν να καταβάλουν την προσπάθεια που απαιτείται για την σύσταση της Αγοράς της Πόλης μας, ας έλθουν να συναντηθούμε...»

Κάθε ένας από μας μπορεί να χρειάζεται την Αγορά για διαφορετικούς λόγους. Αλλά, όλοι μας έχουμε ένα κοινό: Ότι χρειαζόμαστε ένα χώρο για να συνδιαλεγόμαστε είτε συμφωνούμε ή, διαφωνούμε.

Χρειαζόμαστε την Αγορά εάν θέλουμε να δημιουργούμε “συλλόγους” (η “συλλογικότητα” είναι ιδιότητα του συλλόγου) ποικίλων σκοπών και, την χρειαζόμαστε και όταν τους έχουμε δημιουργήσει.

Οι “σύλλογοι”, δηλαδή, οι ομάδες των δραστηρίων μελών της Αγοράς δίδουν ζωή εις αυτήν και, έτσι, εξασφαλίζουν τις προϋποθέσεις και για την δική τους ύπαρξη.

Η ομάδα ή, ο «Σύλλογος των Οικοδόμων της Αγοράς» («Σ.Ο.Α.») διαφέρει από τους άλλους, μόνον κατά το ότι, έργο μας, είναι η οικοδόμησή της. Η διαφορά είναι μικρή, καθόσον, ο κάθε σύλλογος (π.χ. Ποδοσφαιρικός), θα πρέπει να εργάζεται και να μεριμνά σχετικώς. Αλλά, μία «μικρή διαφορά», μπορεί να απαιτεί μεγάλη μέριμνα... την οποία είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε:

Προτάσεις:

Αυτές θα υποβληθούν από τους παρευρεθησομένους (“ημάς” και τους “άλλους”) και θα συζητηθούν μεταξύ όλων.

Οι «Οκοδόμοι της Αγοράς»

Ακολουθεί αλφαβητικός, ανοικτός κατάλογος:

Αλεξίνοος, ο Αγοραίος,

Μητσάρας, ο Αγοραίος,,

Σπύρος, ο Αγοραίος,

...

Της τελευταίας ώρας (Σάββατο 12-5-2012 - υπάρχει και ως αυτόνομο άρθρο εδώ):

Καθώς πλησιάζει η ημέρα της εναρκτήριας προσπάθειας για την (ανα)σύσταση της Αγοράς της Πόλεως, όλο και πληθαίνουν τα ερωτήματα, τα σχετικά με το

• «Τί είναι αυτό»;
• «Πως υλοποιείται»; και:
• «Διά τί επιχειρείται»; - το κύριο ερώτημα

Το κύριο ερώτημα, έχει απαντηθεί, στα κείμενά μας, που έχουν διανεμηθεί...

Αυτό όμως, δεν αρκεί δια να προκύψουν αυτομάτως και οι απαντήσεις σε όλα τα άλλα, όπως:

Πρόκειται για την μία προσπάθεια οργανωμένη ή, είναι μία ιδέα που ευχόμαστε να πραγματοποιηθεί από μόνη της; Δηλαδή, υπάρχουν πράγματα που απαιτούνται και που δεν μπορούν να γίνουν “από μόνα τους”;

Ή, πιο συγκεκριμένα:

• Πρώτον: Θα υπάρχει κάποιος χώρος και χρόνος όπου θα διεξάγονται οι λειτουργίες της Αγοράς ή, αυτό, θα συμβαίνει όποτε και όπου τύχει;
• Δεύτερον: Οι λειτουργίες αυτές θα διέπονται από κάποιες αρχές ή/και κανόνες ή, θα αφεθούν στην τύχη τους;
• Τρίτον: Εάν κάποιοι θα αναλάβουν την μέριμνα της (επ/ανα)σύστασης της Αγοράς της Πόλεως, ποίοι θα είναι αυτοί και πώς θα συλλειτουργούν;
• Τέταρτον: Κτλ, κτλ, κτλ...;

Εμείς, που αναλάβαμε αυτήν την πρωτοβουλία, γνωρίζουμε αυτό που έχει διαπιστώσει ο Σουρής:

«Ο Έλλην δύο δίκαια ασκεί πανελευθέρως:

Ουρείν τε και συνέρχεσθαι εις όποιον θέλει μέρος.»

Εάν, το συνέρχεσθαι, είναι τόσο φυσικό όσο το ουρείν, απαντήσαμε στο πρώτο ερώτημα αλλά, επισημαίνουμε μία ουσιώδη διαφορά η οποία παραπέμπει στο τρίτο:

Διά την επιτυχή πραγμάτωση του ουρείν έχει μεριμνήσει η φύση, ενώ, για την επιτυχή (δημιουργική, παραγωγική κτλ) πραγμάτωση του συνέρχεσθαι πρέπει να μεριμνήσουμε εμείς οι ίδιοι (τρίτο ερώτημα), προάγοντας τις απαραίτητες αρχές κτλ (δεύτερο ερώτημα).

Απαντήσαμε, λοιπόν, και στα τρία ερωτήματα εμμέσως και ...ασαφώς.

Ερχόμαστε, τώρα, στο τέταρτο ερώτημα:

«Κτλ, κτλ, κτλ.»...: (!;!;!)

Η Αγορά της Πόλεως ή, του Δήμου δεν είναι τα κτήρια,... δεν είναι τα “ΣΤΕΚΙΑ” της αλλά, οι άνθρωποι που ΣΤΕΚΟΥΝ και επικοινωνούν μεταξύ τους. Οι άνθρωποι της Πόλεως, οι άνθρωποι του Δήμου. Αυτό που τους συνέχει είναι το κοινό, “αγοραίο” ήθος. Δεν μιλάμε για “ηθικολογίες”, “προσφορές”, “ανιδιοτέλειες”, και τα τοιαύτα αλλά, για την κοινή ΕΝΤΕΛΩΣ ΙΔΙΟΤΕΛΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΗ που απορρέει από την συναίσθηση μίας κοινής ανάγκης:

Χρειαζόμαστε την ενεργητική νόηση ενός εκάστου.

Επομένως, έχουμε την υποχρέωση να την προαγάγουμε...

- ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ...

Οι Αγοραίοι

Οι Aγοραίοι (υπάρχει και ως αυτόνομο άρθρο, εδώ:)

(Το κείμενο που ακολουθεί, είναι το πρώτο της ομάδας που είχε την πρωτοβουλία για την (επ/ανά)σύσταση της Αγοράς της Πόλεώς μας και είναι εγκεκριμένο ομοφώνως.)

Είμαστε Aγοραίοι.

Συχνάζουμε στην Αγορά (αγείρω = συγκεντρώνω – πολίτες, δημότες).

Αγορεύουμε, ήτοι, ασκούμε το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να εκφράζουμε την γνώμη μας και την βούλησή μας, με υπευθυνότητα και παρρησία (πας + ρήσις) ενώπιον των συμπολιτών μας.

Είμαστε:

Συλλογικοί και αυτόβουλοι. Κοινωνικοί και αυτεξούσιοι. Αλληλέγγυοι και αυτάρκεις.

Αυτές, οι φαινομενικές “αντιφάσεις”, είναι οι αλληλοπροϋποτιθέμενες ιδιότητες του αυτοπολίτη (πολίτη, αυτονόμου, ελευθέρας πόλεως). Είναι αυτονόητο πως δεν υπάρχει πολίτης άνευ πόλεως. Επομένως, είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε, η κατ’ όνομα, «πόλη» να γίνει ΠΟΛΙΣ, κατ’ ουσίαν.

• Δεν νοείται Πόλις άνευ Αγοράς, ούτε Πολιτική και Πολίτευμα άνευ Πόλεως.

Η Αγορά είναι ο χώρος όπου, ο πολίτης, αποκτά την ικανότητα να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του κήρυκος, της εκκλησίας του δήμου:

«Τίς αγορεύειν βούλεται;»

Αποκτά την συν/ήθεια να συμμορφώνεται προς την προτροπή που προηγείται του καλέσματος:

«Ηρέμει, μη τάραττε!».

Η Αγορά της Πόλεως διδάσκει τους Πολίτες να αγορεύουν και να μη ταράσσουν τους αγορεύοντας.

Στην δημοκρατία, η Αγορά της Πόλεως, ονομάζεται Αγορά του Δήμου.

• Δεν νοείται Δήμος άνευ Αγοράς του Δήμου, ούτε Δημοκρατία άνευ Δήμου.

Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε την Αγορά της Πόλης και να την μετατρέψουμε σε Αγορά του Δήμου.

Σήμερα,...:

– Όταν λέμε «αγορά», εννοούμε (μόνον) την αγοραπωλησία εμπορευμάτων. – Όταν λέμε «εμπορεύματα», εννοούμε καταναλωτικά αγαθά και... – Όταν (τα) λέμε «αγαθά», ...δεν εννοούμε καλώς την ελληνική γλώσσα.

Ως προς την ίδια την ουσία της Αγοράς, συνήθως, την συγχέουμε με την “αγορά” του όχλου (των χούλιγκαν, των παντός είδους φανατικών κτλ). Ενίοτε δε, χρησιμοποιούμε τον όρο «αγέλη» – ίσως επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους δια των οποίων συνεννοούνται τα ζώα...

«Είμαστε αγοραίοι» – ισχυριστήκαμε...:

Εν τούτοις δεν είμαστε μέλη της αγοράς που θα θέλαμε αλλά, αυτής που υπάρχει. Αυτής της εκφυλισμένης, που οι διάφοροι καλοθελητές του συστήματος φροντίζουν να την συντηρούν και να επαυξάνουν τον εκφυλισμό της. Το έχουμε συνειδητοποιήσει και προσπαθούμε να αντιδράσουμε. Θέλουμε να συναντηθούμε και με άλλους που το έχουν αντιληφθεί με παρόμοιο (ελλιπέστερο ή, πληρέστερο) τρόπο.

Η Αγορά του Δήμου είναι προϋπόθεση και όρος εκ των «ων ουκ άνευ». Είναι η πρώτη προτεραιότητά μας. Δεν γίνεται να μετατεθεί σε κάποιο μελλοντικό χρόνο και, ουδεμία προηγουμένη αναβολή, δικαιολογεί την επόμενη. Δεν μπορούμε να αναβάλουμε την καλλιέργειά της,... «για μετά», όπως δεν μπορούμε να αναβάλουμε το όργωμα και την σπορά, «για μετά τον θερισμό»...

Αυτός που πιστεύει ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την Αγορά της Πόλεως ή, του Δήμου, «αφού, τώρα, έτσι έχουμε μάθει», περιέρχεται στην θέση του γαϊδάρου του Χότζα ο οποίος απεβίωσε όταν έμαθε να ζει άνευ τροφής. Ο γάϊδαρος, βεβαίως, δεν το επέλεξε αλλά του επεβλήθη... Δεν αρμόζει να πούμε ότι «επείσθη» διότι, ως γνωστόν, μόνον τα “έλλογα όντα” πείθονται...

Οι Aγοραίοι.

Τις αγορεύειν βούλεται;

Βήμα επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ των δημοτών Χολαργού-Παπάγου.;

(Αναδημοσίευση: Το κείμενο που ακολουθεί είναι το πρώτο μέρος μίας πρότασης για έντυπο και ευρίσκεται εκεί: Μία πρόταση για έντυπο...)

Το ανά χείρας είναι μία πρωτοβουλία ορισμένων κατοίκων του Χολαργού-Παπάγου οι οποίοι συμφωνούν με το κείμενο που ακολουθεί:

Υπάρχουν (εισέτι) άνθρωποι που επιθυμούν να επικοινωνήσουν με τους συνανθρώπους τους; Άνθρωποι που, όταν έχουν μία σκέψη, θέλουν να την κοινοποιήσουν; Δημότες που έχουν λόγο, ήτοι, αιτία και ικανότητα λεκτικής επικοινωνίας και θέλουν να την ασκήσουν μεταξύ των συνδημοτών τους;

– Ολίγοι;

– Ε, κάτι πρέπει να κάμουν, προτού να γίνουν ολιγότεροι...:

Να εύρουν οι μεν τους δε και να τους βοηθήσουν εις την άσκηση της επικοινωνίας και του διαλόγου, πέρα από τους περιορισμούς που επιβάλλει ή, υπαγορεύει η ενδεχόμενη ένταξη ενός εκάστου σε κάποιες επί μέρους ομάδες (κοινωνικές, πολιτικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές, εθνικές κτλ).

Η έλλειψη επικοινωνίας και ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ των μελών διαφορετικών ομάδων, αναπαράγει μία φαινομένη ορθότητα ιδεών εις το εσωτερικό τους, βασισμένη εις την φαινομένη απουσία αντιθέτων απόψεων. Και παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο: έκαστη μεμονωμένη ομάδα, να έχει “ορθές απόψεις” και, το σύνολο αυτών, εσφαλμένες – διότι, βεβαίως, η κατάσταση εις την οποία ευρισκόμαστε, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ορθών απόψεων... Το πιο παράδοξο είναι ότι υπάρχουν και “ορθές απόψεις”, μικρών ομάδων ή/και μεμονωμένων ανθρώπων... «Καθένας και ένα αξίωμα... μες στο κλουβί του», όπως λέγει και ο Σεφέρης τον οποίο, αν επιτρέπεται, θα παρερμηνεύσουμε λέγοντες πως, όταν λέγει «αξίωμα», εννοεί: «αναπόδεικτη βεβαιότητα».

Η υπέρβαση των διαφόρων εμποδίων και η ανοικτή αντιπαράθεση των απόψεων θα είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση των ορθών, εάν υπάρχουν τέτοιες και, εάν όχι, την κατάδειξη της σφαλερότητας όλων. Μέγα όφελος, παρόμοιο προς το όφελος ...του αυτοκράτορα του παραμυθιού ο οποίος, μόλις αντελήφθη ότι ήτο γυμνός, έπαυσε να γελοιοποιείται,... γλύτωσε και το πούντιασμα...

Χρειάζεται ένας χώρος ανοικτής αντιπαράθεσης ιδεών.

Πολλοί και διάφοροι “Δήμοι” ιδρύουν “δημοτικές αγορές” αλλ' ουδείς (εξ όσων γνωρίζουμε) έχει ιδρύσει μία «Αγορά του Δήμου» πράγμα που αποδεικνύει την ψευδεπωνυμία τους, καθόσον, (αληθεπώνυμος) Δήμος άνευ Αγοράς, δεν γίνεται. (Ούτε βέβαια και δημοκρατία άνευ δήμου.)

Η έλλειψη μίας «Αγοράς του Δήμου» (τουλάχιστον: «...της Πόλεως»), δεν γίνεται αντιληπτή διότι, αφ' ενός, ουδείς αισθάνεται την έλλειψη πραγμάτων που δεν γνωρίζει και, αφ' ετέρου, οι “συζητήσεις” που διεξάγονται (π.χ. στα καφενεία), κατ' απομίμησιν των τηλεοπτικών σκυλοκαβγάδων, υποκαθιστούν την ανάγκη διαλόγου και, ταυτοχρόνως, ακυρώνουν την χρησιμότητά του.

Αυτές οι “συζητήσεις”, θεωρούνται πολύ χαριτωμένες όταν ομοιάζουν προς ...βίντεο-κλιπ. Εν τούτοις, τις προτιμούν πολλοί, εκείνοι που αδυνατούν να εκφραστούν με τις ολιγόλεπτες μοναχικές ομιλίες των συνελεύσεων, οι οποίες περνάνε από τις συμπληγάδες των τοιχωμάτων της ...κλεψύδρας. Αυτοί όμως, περιπίπτουν εις δοκιμασία δεινότερη:

Η μεν Σκύλλα της φοβικής αντιλογίας αρπάζει και ...ροκανίζει τα επιχειρήματά τους, η δε Χάρυβδη της αδιαφορίας καταπίνει την όλη προσπάθειά τους. Φαίνεται πως η επίδραση της Κίρκης επί των ανθρώπων είναι διαχρονική, καθώς και η αξία της μυθολογίας...

Η αγορά του Δήμου

Η αγορά του Δήμου κάποτε σήμαινε να ακούς τον Διογένη να λογομαχεί με τον Πλάτωνα, τον Δημόκριτο να αγορεύει για την Δημοκρατία, τον Εφιάλτη του Σοφωνίδου να χτίζει τα επιχειρήματά του για τα λαϊκά δικαστήρια ενάντια στους προδότες, με την βοήθεια των συμπολιτών του.

Εδώ και πολύ καιρό η τωρινή αγορά είναι μια μαραζωμένη σκιά της αρχαίας. Σε αυτό βοήθησαν -λίγα παραδείγματα- , οι χουντικοί που απηγόρευσαν τις συναθροίσεις άνω των τριών ατόμων, οι αριστεροί κομματάρχες πού ευνούχισαν όσο μπόρεσαν τις αγορές (ή πιάτσες) των διαφόρων επαγγελμάτων ή συναφιών, οι υπέροχοι καπιταλιστές πού με την τηλεόραση και άλλα κόλπα, έκαναν την αγορά καταναλωτικό βόθρο.

Όλοι έβγαλαν το λιθαράκι τους από την αγορά.

Αγορά είναι το κάθε μέρος όπου συν-αγείρονται (αγείρω = συγκεντρώνω) πολίτες,
πραγματοποιείται επικοινωνία , η οποία δημιουργεί τις κατάλληλες ζυμώσεις ώστε να
ωριμάσουν και να συν-ωριμάσουν οι συλλογικές αποφάσεις, αλλά και η πραγματοποίησή τους. Είναι το μόνο κατάλληλο σύνολο πού μπορεί να εμπεριέχει κάθε ιδεολογία, τάση, άποψη καθώς αγορά είναι η κοινωνία… σε βράση.

Τώρα, βέβαια, είμαστε κοινωνία σε ψύξη. (έρχεται και η κατάψυξη). Η απώλεια υγιούς αγοράς δημιουργεί έλλειψη συνοχής στα μέλη κάθε κοινωνίας και τα καθιστά ευάλωτα και εύκολα θύματα καθώς καταρρέουν έννοιες και δομές όπως Πόλις, Πολίτης, Δήμος, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη κ.α. Όταν δημιουργούνται συνθήκες οι οποίες υπερβαίνουν τα ιδιωτικά άτομα (idiots=ηλίθιοι), τα άτομα οφείλουν να επαναδημιουργήσουν τις ποιότητες, πού λείπουν. Όπλα σε αυτήν την νέα προσπάθεια θα πρέπει να είναι νέες ποιότητες διαλόγου όπως ευγένεια και παρρησία και όχι χουλιγκανισμοί και τραμπούκικες συμπεριφορές όπως συνηθίζεται σήμερα. Όλα για την δημιουργία μιας διαδικασίας-γενεσιουργού, ενός ήθους το οποίο έχουμε ανάγκη. Λύση αποτελεί η αλλαγή της νοοτροπίας μας. Θα βρούμε το κουράγιο να παρατήσουμε την άγονη μιζέρια μας και να βρεθούμε από κοντά, να κοιταχτούμε στα μάτια ειλικρινά και να κάνουμε κατάθεση ψυχής, μέχρι να φτάσουμε στο απαραίτητο βάθος, εκεί όπου ενώνονται οι αντιθέσεις πού μας ταλαιπωρούν; Έχουμε τα κότσια να εισαγάγουμε την έννοια της προσωπικής ευθύνης ή, θα δείχνουμε έως το τέλος του βίου μας –με το δάχτυλο σαν κάννη- ό,που αλλού, εκτός από τον εαυτό μας;

Γι’ αυτό ας ξεκινήσουμε να βρισκόμαστε σε κάθε ανοιχτό ή κλειστό χώρο και με την βοήθεια του νέου αγοραίου ήθους μας, ας χτίσουμε την ποιότητα του διαλόγου πού θα μας βγάλει από το αδιέξοδο και θα μας δώσει ταυτόχρονα την χαρά να ζήσουμε με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, αλλά και την ελπίδα, ότι η παρακαταθήκη μας, θα είναι άξια
λόγου.

Ας μην φοβόμαστε την ειλικρινή επικοινωνία.

Μητσάρας ο Αγοραίος