Οι Aγοραίοι

Οι Aγοραίοι

(Το κείμενο που ακολουθεί, είναι το πρώτο της ομάδας που είχε την πρωτοβουλία για την (επ/ανά)σύσταση της Αγοράς της Πόλεώς μας και είναι εγκεκριμένο ομοφώνως.)

Είμαστε Aγοραίοι.

Συχνάζουμε στην Αγορά (αγείρω = συγκεντρώνω – πολίτες, δημότες).

Αγορεύουμε, ήτοι, ασκούμε το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να εκφράζουμε την γνώμη μας και την βούλησή μας, με υπευθυνότητα και παρρησία (πας + ρήσις) ενώπιον των συμπολιτών μας.

Είμαστε:

Συλλογικοί και αυτόβουλοι. Κοινωνικοί και αυτεξούσιοι. Αλληλέγγυοι και αυτάρκεις.

Αυτές, οι φαινομενικές “αντιφάσεις”, είναι οι αλληλοπροϋποτιθέμενες ιδιότητες του αυτοπολίτη (πολίτη, αυτονόμου, ελευθέρας πόλεως). Είναι αυτονόητο πως δεν υπάρχει πολίτης άνευ πόλεως. Επομένως, είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ώστε, η κατ’ όνομα, «πόλη» να γίνει ΠΟΛΙΣ, κατ’ ουσίαν.

• Δεν νοείται Πόλις άνευ Αγοράς, ούτε Πολιτική και Πολίτευμα άνευ Πόλεως.

Η Αγορά είναι ο χώρος όπου, ο πολίτης, αποκτά την ικανότητα να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του κήρυκος, της εκκλησίας του δήμου:

«Τίς αγορεύειν βούλεται;»

Αποκτά την συν/ήθεια να συμμορφώνεται προς την προτροπή που προηγείται του καλέσματος:

«Ηρέμει, μη τάραττε!».

Η Αγορά της Πόλεως διδάσκει τους Πολίτες να αγορεύουν και να μη ταράσσουν τους αγορεύοντας.

Στην δημοκρατία, η Αγορά της Πόλεως, ονομάζεται Αγορά του Δήμου.

• Δεν νοείται Δήμος άνευ Αγοράς του Δήμου, ούτε Δημοκρατία άνευ Δήμου.

Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε την Αγορά της Πόλης και να την μετατρέψουμε σε Αγορά του Δήμου.

Σήμερα,...:

– Όταν λέμε «αγορά», εννοούμε (μόνον) την αγοραπωλησία εμπορευμάτων. – Όταν λέμε «εμπορεύματα», εννοούμε καταναλωτικά αγαθά και... – Όταν (τα) λέμε «αγαθά», ...δεν εννοούμε καλώς την ελληνική γλώσσα.

Ως προς την ίδια την ουσία της Αγοράς, συνήθως, την συγχέουμε με την “αγορά” του όχλου (των χούλιγκαν, των παντός είδους φανατικών κτλ). Ενίοτε δε, χρησιμοποιούμε τον όρο «αγέλη» – ίσως επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε τους τρόπους δια των οποίων συνεννοούνται τα ζώα...

«Είμαστε αγοραίοι» – ισχυριστήκαμε...:

Εν τούτοις δεν είμαστε μέλη της αγοράς που θα θέλαμε αλλά, αυτής που υπάρχει. Αυτής της εκφυλισμένης, που οι διάφοροι καλοθελητές του συστήματος φροντίζουν να την συντηρούν και να επαυξάνουν τον εκφυλισμό της. Το έχουμε συνειδητοποιήσει και προσπαθούμε να αντιδράσουμε. Θέλουμε να συναντηθούμε και με άλλους που το έχουν αντιληφθεί με παρόμοιο (ελλιπέστερο ή, πληρέστερο) τρόπο.

Η Αγορά του Δήμου είναι προϋπόθεση και όρος εκ των «ων ουκ άνευ». Είναι η πρώτη προτεραιότητά μας. Δεν γίνεται να μετατεθεί σε κάποιο μελλοντικό χρόνο και, ουδεμία προηγουμένη αναβολή, δικαιολογεί την επόμενη. Δεν μπορούμε να αναβάλουμε την καλλιέργειά της,... «για μετά», όπως δεν μπορούμε να αναβάλουμε το όργωμα και την σπορά, «για μετά τον θερισμό»...

Αυτός που πιστεύει ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την Αγορά της Πόλεως ή, του Δήμου, «αφού, τώρα, έτσι έχουμε μάθει», περιέρχεται στην θέση του γαϊδάρου του Χότζα ο οποίος απεβίωσε όταν έμαθε να ζει άνευ τροφής. Ο γάϊδαρος, βεβαίως, δεν το επέλεξε αλλά του επεβλήθη... Δεν αρμόζει να πούμε ότι «επείσθη» διότι, ως γνωστόν, μόνον τα “έλλογα όντα” πείθονται...

Οι Aγοραίοι.