ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Σημείωση:

Στο κείμενο αυτό παρουσιάζεται σχολιασμένο-διασκευασμένο ένα κείμενο του σχολικού βιβλίου της Λογικής (σελ. 141) και ο λόγος που γράφεται εδώ, είναι διά να τεθεί μία παραπομπή προς αυτό από το Φόρουμ με τίτλο: «Τίς αγορεύειν βούλεται;... και επίσταται.» και, ειδικώς, από δύο σημεία αυτού:
1ον: ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΠΟΜΠΩΝ ΣΕ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ (ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ).
2ον: ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.

Κριτική της ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ, του Βιβλίου, εις το 4ο μέρος του και εις το θέμα:

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ.

Έκαμα μία προσπάθεια να ‘ξαναγράψω’ την εισαγωγή έτσι που να είναι χρησιμότερη εις την Ομάδα μας («Τίς αγορεύειν βούλεται;... και επίσταται»), προσπαθώντας να χρησιμοποιήσω τα ίδια τα στοιχεία της:

Έργο δυσμήχανο, αλλά η σύνταξη μίας άλλης εισαγωγής (δικής μου ή αντιγραμμένης) δεν θα προσεφέρετο ως κριτική.

Τα προβληματικά σημεία της εισαγωγής του Βιβλίου θα κοκκινίζονται, θα αριθμούνται με εκθέτες (π.χ. χχχ¹, ψψψ² κτλ) και η επεξήγηση του κοκκινίσματος θα γίνεται με κόκκινο, έντονο κείμενο του οποίου το υπόστρωμα θα είναι κίτρινο.

Στο διασκευασμένο κείμενο θα σημειώνονται με γαλάζιο υπόστρωμα οι χαρακτηριστικές διαφοροποιήσεις.

  

1. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ 1.1. ΕΣΑΓΩΓΗ Σε αυτό το κεφάλαιο του βιβλίου ασχολούμαστε με τη λογική από πρακτική σκοπιά. Δηλαδή, με το πώς μπορούμε στην καθημερινή μας ζωή, όταν συζητούμε με άλλους ή όταν θέλουμε να γράψουμε ένα κείμενο1, να διατυπώνουμε με σωστό τρόπο τις ιδέες μας, να αιτιολογούμε αυτά που λέμε και να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ασυνέπειες ή λάθη σε αυτά που άλλοι λένε ή γράφουν2. 1:  Όταν θέλουμε να πράξουμε κάτι (π.χ. να αγοράσουμε ένα προϊόν), να μην την εφαρμόζουμε; Αυτό, δεν είναι «πρακτική σκοπιά»; 2: Σε αυτά που λέμε ή που γράφουμε εμείς, δεν πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε λάθη και ασυνέπειες; Πολύ συχνά οι καθηγητές συμβουλεύουν τους Μαθητές να αναπτύξουν κριτική σκέψη και να διατυπώνουν καθαρά και να αναλύουν σωστά τις ιδέες τους.3 3: Αυτό και ασύνδετο με τα προηγούμενα και τα επόμενα και, εν τέλει, είναι άσχετο. Όταν κάποιος υποστηρίζει μια θέση που δε μας φαίνεται από πρώτη άποψη σωστή4, μπορούμε εύλογα να τον ρωτήσουμε: «Τι λόγους έχεις για να πιστεύεις αυτό;» ή ακόμα, «Εξήγησέ μας γιατί αυτό είναι έτσι όπως το λες». 4: Αυτό (συμφώνως προς τα προηγούμενα και τα επόμενα) πρέπει να παραληφθεί Ακόμα και όταν είμαστε5 βέβαιοι για τις πεποιθήσεις μας, πρέπει πάντα να είμαστε σε θέση να εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους πιστεύουμε ότι αυτές είναι ορθές. Γιατί οι πεποιθήσεις μας δεν είναι πάντα σωστές, ούτε και οι άλλοι είναι πάντοτε διατεθειμένοι να αποδεχθούν αυτά που εμείς πιστεύουμε. 5: Πώς αλλάζει το πρόσωπο του ρήματος... χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια ...ειδοποίηση; όπως, π.χ.: «Αλλά κι’ εμείς, (ακόμη και όταν ...)» Βέβαια δεν είναι πάντοτε δυνατόν να μπορούμε να αιτιολογήσουμε τα πάντα. Μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, τον Α και τον Β, μπορεί να είναι τελείως αποτυχημένη, αν ο Β ρωτάει συνέχεια «γιατί» σε ό,τι λέει ο Α. Υπάρχουν πάντοτε κάποια πράγματα - κοινές εμπειρίες, αποδεκτές αλήθειες κτλ- στα οποία δύο άνθρωποι συμφωνούν και πάνω σε αυτά μπορεί να στηριχθεί μια συζήτηση. Η άρνηση να δεχθούμε να συμφωνήσουμε με τον άλλο σε οτιδήποτε, μπορεί να οδηγήσει στην έλλειψη κάθε επικοινωνίας6. 6: Η «άρνηση» και το «οτιδήποτε» θα αφορούν «κοινές εμπειρίες, αποδεκτές αλήθειες κτλ» ή «μη κοινές εμπειρίες, μη αποδεκτές αλήθειες κτλ»; Μπορούμε να αιτιολογούμε και να εξηγούμε είτε τις πεποιθήσεις μας είτε τις πράξεις μας. Ενδιαφερόμαστε τόσο για το πώς είναι τα πράγματα όσο και για το τι πρέπει να πράττουμε. Έτσι, η ανθρώπινη σκέψη μπορεί να είναι είτε θεωρητική είτε πρακτική, χωρίς να αποκλείεται να συμβαίνουν και τα δύο τα οποία δεν είναι πάντοτε ανεξάρτητα7. Πολλές φορές οι πεποιθήσεις μας είναι δυνατό να επηρεάσουν τις πράξεις μας, όπως είναι δυνατόν και το αντίστροφο. 7: Πότε όμως είναι «ανεξάρτητα»; Διά να συμβεί αυτό θα πρέπει να υπάρχει κάποια θεωρία της απραξίας ή κάποια πράξη αθεώρητη. Σε σχέση με τις πεποιθήσεις μας μπορούμε να έχουμε γι’ αυτές κίνητρα, λογικές αιτίες και αιτίες διαμόρφωσής τους8. Σε αυτό το κεφάλαιο του βιβλίου θα ασχοληθούμε μόνο με τους λόγους των πεποιθήσεών μας, γιατί αυτοί ανήκουν στη σφαίρα της λογικής. 8: Τί είναι το έν εξ αυτών που δεν είναι το άλλο; (Ίσως να το δούμε αμέσως κατόπιν...) Όταν λέμε λογικές αιτίες ή λόγους μιας πεποίθησης, εννοούμε διατυπωμένες προτάσεις, από την αλήθεια των οποίων συνεπάγεται, είτε με βεβαιότητα είτε με πιθανότητα, η αλήθεια της πεποίθησής μας. Από την άλλη πλευρά τα κίνητρα και οι αιτίες μπορούν να ανήκουν στις σφαίρες της ηθικής ή της ψυχολογίας. Έτσι, το κίνητρο για μια πράξη μας μπορεί να είναι το πρακτικό μας όφελος9. Ακόμα η διαμόρφωση πεποιθήσεων μπορεί να οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους, όπως για παράδειγμα, η πίστη κάποιου ότι «Τα μαύρα σκυλιά είναι επικίνδυνα» μπορεί να οφείλεται σε φόβους ή περιστατικά της παιδικής του ηλικίας. 9: «Έτσι» (δηλαδή, κατά συνέπεια προς το προηγούμενο) «το κίνητρο για μια πράξη μας μπορεί να είναι το πρακτικό μας όφελος» που ...μπορεί να ανήκει στη σφαίρα της ηθικής ή της ψυχολογίας». Είναι λογικά πράγματα αυτά;    Για τις ανάγκες του κεφαλαίου αυτού μπορούμε να ονομάσουμε επιχείρημα «το σύνολο των λογικών αιτιών με τις οποίες υποστηρίζουμε μια πεποίθηση ή μια θέση». Αυτός είναι ένας πιο χαλαρός ορισμός από αυτόν που είδαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο, γιατί τώρα ενδιαφερόμαστε για το πρακτικό και μη τυπικό μέρος της λογικής. Έτσι10, ένα επιχείρημα δεν είναι απλώς η διατύπωση κάποιων απόψεων. Με τα επιχειρήματα προσπαθούμε να υποστηρίξουμε κάποιες θέσεις ή να αντικρούσουμε άλλες. Λέγοντας επιχειρηματολογία, εννοούμε τη χρήση επιχειρημάτων στη διατύπωση των σκέψεών μας και στην υποστήριξη και θεμελίωση των πεποιθήσεών μας. 10: Το «έτσι», πού αναφέρεται; – Πρέπει να απαλειφθεί.

1. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ 1.1. ΕΣΑΓΩΓΗ Σε αυτό το κεφάλαιο του βιβλίου ασχολούμαστε με τη λογική από την σκοπιά της πρακτικής της εφαρμογής, κυρίως στην λεκτική επικοινωνία μας με τους άλλους, προφορική, ή γραπτή. Δηλαδή, μελετάμε το πώς μπορούμε, όταν ομιλούμε ή όταν γράφουμε ένα κείμενο, να διατυπώνουμε με σωστό τρόπο τις απόψεις και τις ιδέες μας, να αιτιολογούμε αυτά που λέμε και να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ασυνέπειες, ή λάθη τόσο στα δικά μας λεγόμενα, ή γραφόμενα όσο και σ’ αυτά των άλλων. Βεβαίως, τους κανόνες της λογικής δεν τους χρησιμοποιούμε μόνον για την συνομιλία αλλά και για την ορθή επίλυση των λοιπών προβλημάτων της ζωής μας. (Εξ ού και πολύ συχνά οι καθηγητές συμβουλεύουν τους Μαθητές να αναπτύξουν κριτική σκέψη και να διατυπώνουν καθαρά και να αναλύουν σωστά τις ιδέες τους.) Ο απλούστερο έλεγχος της ορθότητας μίας ομιλίας γίνεται με απλές, εύλογες ερωτήσεις όπως: «Ποίους λόγους έχεις για να πιστεύεις αυτό;» ή, «Εξήγησέ μας γιατί αυτό είναι έτσι όπως το λες». Οι ερωτήσεις, βεβαίως, μπορεί να είναι και συνθετότερες, όπως: «Αυτό, είναι κάτι που μπορείς να το αποδείξεις, ή είναι μία θέση που πρέπει να την δεχθούμε ως ‘δεδομένη’;» Ως ‘δεδομένες θέσεις’ θεωρούνται εκείνες που είναι κοινώς αποδεκτές από όλους τους συνομιλητές, είτε ως γενικές/‘μόνιμες’ αλήθειες, ή ως υποθετικές/‘προσωρινές’ (ή/και υπό αίρεσιν) προκειμένου να διεξαχθεί η περαιτέρω συζήτηση. Ερωτήσεις επ’ αυτών ταύτων των αναπόδεικτων θέσεων δεν μπορούν (προφανώς) να λάβουν αποδεικτική απάντηση περί της ορθότητάς των. Μόνον κάποιες ενδείξεις μπορούν να μας παρασχεθούν. Άρα, τέτοιες ερωτήσεις, ουσιαστικώς, έχουν μικρή αποδεικτική αξία – εκτός από την διευκρίνιση του αναποδείκτου κάποιας θέσης. Μικρότερη αξία έχουν οι επαναλαμβανόμες (‘εκ συστήματος’) «γιατί» και «γιατί» και, μάλλον, πρέπει να κρίνονται ως επιβλαβείς καθόσον προκαλούν διαρκή περίσπαση και απώλεια χρόνου. Οι ουσιαστικές ερωτήσεις πρέπει να απευθύνονται και προς εμάς τους ίδιους, ακόμη και όταν είμαστε βέβαιοι για τις πεποιθήσεις μας. Όχι μόνον διότι πρέπει να συνειδητοποιούμε ότι, οι άλλοι δεν είναι διατεθειμένοι ούτε υποχρεωμένοι να τις δεχθούν χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, αλλά και επειδή οι πεποιθήσεις μας, δεν διαμορφώνονται πάντοτε από λογικές αιτίες. Δεν είναι δηλαδή, πάντοτε, γνώμες αλλά είναι και ‘δόξες’, που έχουν υπαγορευθεί από άλλες, μη λογικές αιτίες. Ενίοτε θέλουμε να αποκρύψουμε τις πραγματικές αιτίες ή τα κίνητρα των πράξεών μας και, τότε, επικαλούμεθα ‘αιτίες’ ‘εξωλογικές’ – έστω και ‘ασυνειδήτως’. Η λογική αιτιολόγιση μας βοηθάει να το συνειδητοποιήσουμε τόσο για ‘μας όσο και για τους άλλους. Η αιτιολόγηση, βεβαίως, δεν αφορά μόνον πεποιθήσεις αλλά και πράξεις. Άλλωστε, είναι γνωστό πως αυτά τα δύο είναι αλληλεπηρεαζόμενα. Σε αυτό το κεφάλαιο θα ασχοληθούμε μόνο με τους ‘λόγους’ των γνωμών μας, τους ‘όντως’ λόγους, εκείνους που ανήκουν στη σφαίρα της λογικής. Εξετάζουμε, δηλαδή, μόνον τις λογικές αιτίες που τις προκαλούν, τεκμηριώνοντάς τις με λογικές προτάσεις, από την αλήθεια των οποίων συνεπάγεται με βεβαιότητα ή με διερευνημένη πιθανότητα (βεβαιότητα υπό όρους, ή συνθήκες), η αλήθεια της γνώμης μας. Αιτίες που ανήκουν στην σφαίρα της ηθικής, ή της ψυχολογίας ή που συνιστούν αναπόδεικτες προκαταλήψεις. (π.χ. «οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά») δεν εξετάζονται    Για τις ανάγκες του κεφαλαίου αυτού μπορούμε να ονομάσουμε «επιχείρημα» «το σύνολο των λογικών αιτιών με τις οποίες υποστηρίζουμε μια γνώμη ή μια θέση». Αυτός είναι ένας πιο χαλαρός ορισμός από αυτόν που είδαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο, γιατί τώρα ενδιαφερόμαστε για το πρακτικό και όχι το τυπικό μέρος της λογικής. Ένα επιχείρημα δεν είναι απλώς η διατύπωση μίας (ή, περισσοτέρων) άποψης αλλά η υποστήριξή της με τρόπο λογικό. Το αυτό ισχύει και για την αντίκρουση μίας άποψης. Λέγοντας επιχειρηματολογία, εννοούμε τη χρήση επιχειρημάτων στη διατύπωση των σκέψεών μας και στην υποστήριξη και θεμελίωση των γνωμών μας.

1ον ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ του “Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς”. Μάϊος 2012

Από της 13ης Μαΐου.

Το Βιβλίο Πεπραγμένων συντάσσεται υπ' ευθύνη του υπογράφοντος (Αλεξινόου), συμφώνως προς την ομόφωνη απόφαση της Συνέλευσης του “Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς” της 20ης Μαΐου 2012 και (συμφώνως προς την ίδια απόφαση) επιδέχεται πάσα κριτική (στα σχόλια) από τα μέλη του συλλόγου, ως προς την ακρίβεια, την αντικειμενικότητα, την πιστότητα, την χρησιμότητα κτλ, κτλ. Εννοείται ότι ουδέν των ανωτέρω είναι προεξασφαλισμένο μετά βεβαιότητος, δι' ευνοήτους λόγους, επιπροσθέτως δε, δι' ένα ιδιαίτερο:

Το Βιβλίο Πεπραγμένων δεν είναι ένα “χρονικό” αλλά, ένα κείμενο διά του οποίου επιχειρείται η κοινοποίηση του έργου του Συλλόγου - από την “σκοπιά” ενός μέλους του. (Περισσότερα περί αυτών, κατωτέρω - στην Συνάντηση της 20η Μαΐου).

Σημείωση:

Οι συνομιλήτριες/συνομιλητές των οποίων οι απόψεις θα παρουσιάζονται, θα αναφέρονται ονομαστικώς (ή/και με ψευδώνυμο), εφόσον δηλώσουν ότι το επιθυμούν ειδεμή κατά το υπόδειγμα που ακολουθεί:

«Η/ο (συνομιλήτρια/συνομιλητής) «Α» («Β», «Γ» κτλ) είπε:»

Δεν εννοούμε την ανωνυμία, καθόσον αντιβαίνει προς την παρρησία η οποία θα πρέπει να διέπει την συμπεριφορά των Αγοραίων αλλά, εκείνο που, κυρίως, (πρέπει να) μας ενδιαφέρει είναι οι απόψεις και όχι αυτός που τις εκφράζει. Ο τρόπος διά του οποίου, έκαστος Αγοραίος συνδυάζει αυτά τα δύο, είναι προσωπικός και, επομένως, αυτός οφείλει να αποφασίσει ως προς το είδος της, εδώ, παρουσίασής του...

Συνάντηση της 13ης Μαΐου 2012 (το κείμενο εγκρίθηκε στη Συνέλευση της Κυριακής 27/5/2012).

Την Κυριακή 13/5/2012, στις 11π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Χολαργού (πίσω από το Ηρώον) η 1η Συνέλευση των Αγοραίων.

Προσήλθαν περίπου 18 Αγοραίοι και περαστικοί, ενώ, περίπου 14 ήταν παρόντες μέχρι τις 2μ.μ. (Η πρόβλεψη ήταν ότι θα προσέλθουν τουλάχιστον 20 και ότι από τη 1μ.μ. και μετά θα αρχίσουν να αποχωρούν...)

Αρχικώς, η συζήτηση περιεστράφη γύρω από θέματα δημοκρατίας και κατόπιν ακολούθησε το θέμα της Αγοράς (τι είναι, σε τι χρειάζεται, ποίοι την αποτελούν κτλ).

Ακούστηκαν διάφορες απόψεις και προτάσεις, όπως αυτή του συνομιλητή «Α», σχετικά με την δυνατότητα που έχουν 21 δημότες να υποβάλουν ένα θέμα προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο «Α» ανέλαβε να εκπονήσει μία, πληρέστερη, εισήγηση, την οποία θα παρουσιάσει στην επόμενη συνέλευση της 20ης Μαΐου 2012 – πράγμα το οποίο δεν έγινε.

(Σχολιάζοντας την άποψη του «Α», θα μπορούσαμε να πούμε ότι (εμμέσως) ασκεί κριτική σε όσους ζητούν ...«περισσότερα δικαιώματα» ενώ (δεν γνωρίζουν και) δεν αξιοποιούν, αυτά που έχουν.)

Η συνομιλήτρια «Β» είπε ότι η ιδέα της Αγοράς θα αποβεί εντελώς αναποτελεσματική εάν τα μέλη της δεν επιδοθούν σε κάποιες συγκεκριμένες δράσεις ενώ, πολλοί άλλοι, τόνισαν την σημασία της ζύμωσης των διαφόρων απόψεων και, κάποιοι άλλοι, επεσήμαναν ότι αυτές οι δύο προηγούμενες θέσεις είναι συμπληρωματικές και αλληλοπροϋποτιθέμενες.

Ως προς τους στόχους της Αγοράς, διευκρινίστηκε ότι, αυτοί, ποικίλουν και διαφοροποιούνται καθ' έκαστον Αγοραίο ή, καθ' ομάδας Αγοραίων, αναλόγως των ενδιαφερόντων τους ή, των προβλημάτων που έχουν ή, θέτουν προς επίλυση (παραλείπονται παραδείγματα). Η Αγορά θα πρέπει να είναι καταλλήλως (οικο)δομημένη ώστε να παρέχει, σε όλους αυτούς, την δυνατότητα να τους πραγματοποιούν. Σχετικό προς αυτό είναι το άρθρο με τίτλο:

«Αγορά της Πόλεως: Οι οικοδόμοι και οι ένοικοι.»

 

Ο συνομιλητής Αλεξίνοος (Γιώργος Σταυρόπουλος) ανέφερε ως παράδειγμα “προσωπικού πολιτικού στόχου” αυτό που θα αναλυθεί εκτενέστερα στο άρθρο με τίτλο:

«Αγοραίοι και αγοραφοβικοί»

 

Συνάντηση της 20ης Μαΐου 2012 (το κείμενο εγκρίθηκε στη Συνέλευση της Κυριακής 27/5/2012).

Την Κυριακή 20/5/2012, στις 11π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Χολαργού (πίσω από το Ηρώον) η 2α Συνέλευση των Αγοραίων.

Προσήλθαν 9 Αγοραίοι, ακριβώς (όταν είναι "ευάριθμοι", απαριθμούνται ευκόλως). Η πρόβλεψη ήταν ότι θα προσέλθουν περισσότεροι από εκείνους της προηγουμένης Κυριακής. Η μικρή συμμετοχή ερμηνεύτηκε ως αποτέλεσμα των εξής δύο αιτιών:

1η: Η ικανοποίηση της περιέργειας, ορισμένων εξ εκείνων που συμμετείχαν στην πρώτη, σε συνδυασμό με την έλλειψη διασαφισμένων στόχων. Σχετικώς προς αυτό αυτό, αναγνώστηκε μία εισήγηση του συνομιλητή Αλεξινόου με τίτλο:

«Αγορά της Πόλεως: Οι οικοδόμοι και οι ένοικοι.».

Παρασχέθηκαν περαιτέρω διευκρινήσεις όπως το γεγονός ότι οι Συνελεύσεις της Κυριακής είναι μεν ανοικτές (ως προς τα μέλη και την θεματολογία) αλλά αφορούν κυρίως τους «οικοδόμους» και τα “καθήκοντά” τους.

2α: Η τακτικότητα της Συνέλευσης (εκάστη Κυριακή) συμφωνήθηκε την προηγουμένη Κυριακή αλλά ούτε ...“διατυμπανίστηκε” ούτε ανακοινώθηκε ...επιμόνως. Αυτό, είναι συνεπές προς την άποψη ότι, το ενδιαφέρον που πρέπει να έχει έκαστος των συμμετεχόντων, δεν ...κατασκευάζεται με επαναληπτικές πιεστικές προσκλήσεις προς εκείνους που δεν ενδιαφέρονται ουσιαστικά. Διότι, τότε, προσέρχονται πολλοί εξ εκείνων που ... εκκρεμούντος του «ζυμώματος» επιδίδονται στο ...«δεκαήμερο κοσκίνισμα» με το οποίο απασχολούν και τους άλλους.

Η μεν άποψη, κρίνεται ως ορθή η δε, καθ' υπερβολήν, εφαρμογή της (λαμβανομένης υπ' όψιν της συνήθους νοοτροπίας) κρίνεται ως εσφαλμένη.

Ως προς τα θέματα που συζητήθηκαν, έχουν ενδιαφέρον εκείνα που σχετίζονται με πρακτικά ζητήματα, σχετικά με την λειτουργία της Αγοράς.

Ακούστηκαν προτάσεις όπως:

1η: Ύπαρξη και κοινοποίηση των “ΣΤΕΚΙΩΝ της Αγοράς”.

2α: Σήμανση/γνωστοποίηση (π.χ.) με ένα πανώ που θα μπορεί να αναγνωσθεί από την οδό 25ης Μαρτίου της Συνέλευσης.

3η: Ένας ή, περισσότεροι πίνακες ανακοινώσεων τοποθετημένοι τόσο στον τόπο της Συνέλευσης όσο και σε άλλα πολυσύχναστα μέρη.

4η: Καταγραφή και δημοσίευση των ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ του “Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς” (αυτό εδώ το κείμενο).

Επί του τελευταίου αναπτύχθηκε ο εξής προβληματισμός:

Αυτό που μας ενδιαφέρει (συμμετασχόντες και ενημερωθησομένους) δεν είναι η αφήγηση των γεγονότων (λεπτομερής ή, συνοπτική) αλλ' η εξέλιξη των προβληματισμών και η πρόοδος του έργου. Η σύνταξη ενός κειμένου, καταλλήλου σχετικώς, απαιτεί μία επεξεργασία που θα (πρέπει να) γίνεται μετά το πέρας των συζητήσεων. Στην επεξεργασία αυτή δεν είναι απαραίτητο να συμμετέχουν όλοι (όσοι είχαν συμμετάσχει και στην συζήτηση) αλλά, το τελικό κείμενο, πρέπει να εγκριθεί από όλους. Η έγκριση πρέπει να προηγηθεί της δημοσίευσης αλλ', αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει η δημοσίευση κατά μία εβδομάδα. Εξ άλλου η «έγκριση από όλους» είναι πρακτικώς ανεπίτευκτη καθόσον η σύνθεση της συνέλευσης ποικίλει. (Τίνες εγκρίνουν, τίνων την άποψη, περί της συζητήσεως τίνων;)

Η καταλληλότερη λύση, η οποία και εγκρίθηκε, είναι η εξής:

Κάποιος (ο Αλεξίνοος) συντάσσει το κείμενο επιβοηθούμενος από άλλους (π.χ.: «Για ρίξε μια ματιά ρε Μήτσο, πριν το “ανεβάσω”») και, ο καθείς, μπορεί να το κρίνει όπως νομίζει, είτε προσωπικώς (π.χ.: «Ρε συ πως το παρέλειψες αυτό») ή, δημοσίως.

Τόσο αυτό το τελευταίο όσο και τα προηγούμενα, διά να πραγματοποιηθούν, θα πρέπει κάποιοι να διαθέτουν χρόνο, κόπο και, κυρίως ικανότητα για παραγωγική σύνθεση αυτών. Οι τρόποι καλλιέργειας αυτής της ικανότητας εντάσσονται σε αυτό που (θα ...αρχίσουμε να) αποκαλούμε «αγοραίο ήθος».

Παρόμοια θέματα θα μας απασχολούν διαρκώς, ιδιαιτέρως δε κατά τις πρώτες συνελεύσεις (π.χ. την προσεχή).

Στην εν λόγω Συνέλευση, έγινε φανερό ότι δεν έχει γίνει εντελώς σαφής η διάκριση της εννοίας «Αγορά» (της Πόλεως ή, του Δήμου) από εκείνη της «Συνέλευσης» (μίας Ομάδας της Αγοράς ή, ενός Συλλόγου, Ομίλου κτλ).

Επ' αυτού, θα δημοσιευθεί (τουλάχιστον) ένα σχετικό κείμενο, πριν από την προσεχή Συνέλευση, της Κυριακής, 27ης Μαΐου - οπότε θα υπάρξει και σχετική παραπομπή (link), εδώ... κάτωθι:

«Το Σύνολο των Αγοραίων και τα Λειτουργικά Υποσύνολά του.»

Συνάντηση της 27ης Μαΐου 2012 (το κείμενο εγκρίθηκε στη Συνέλευση, εκτός από τα πράσινα μέρη του).

Την Κυριακή 20/5/2012, στις 11π.μ., πραγματοποιήθηκε στο Πάρκο Χολαργού (πίσω από το Ηρώον) η 3η Συνέλευση των Αγοραίων.

Προσήλθαν 7 Αγοραίοι, ακριβώς (δύο, εδήλωσαν τηλεφωνικώς, ότι αδυνατούν).

Τα μέλη της συνέλευσης ενέκριναν τα κείμενα των πεπραγμένων των δύο προηγουμένων συναντήσεων μετά από διεξοδική συζήτηση - κυρίως σχετικά με τις επώνυμες ή, ανώνυμες παραθέσεις των διαφόρων απόψεων (βλέπε πεπραγμένα της προηγουμένης συνάντησης).

Επισημάνθηκε ότι τα εκάστοτε νέα μέλη, εξ αιτίας της έλλειψης ενημέρωσης, ανακινούν ζητήματα που έχουν, ήδη, συζητηθεί (πρβλ. προς αυτό). Αυτό δεν είναι βλαβερό, αλλά θα γίνει ωφελιμότερο εάν αποφευχθούν, κατά το δυνατόν, αυτά που είναι περιττά. Προς τούτο – ελέχθη ότι – θα πρέπει, όποιος προσκαλεί ένα νέο μέλος, να το ενημερώνει σχετικώς (προφορικώς, ή/και με τα σχετικά κείμενα ή/και αναφέροντας το παρόν ιστολόγιο και όσα – ελπίζεται ότι – θα δημιουργηθούν).

Σημείωση/Παρατήρηση:

Στο κείμενο των πεπραγμένων της 1ης συνάντησης, υπάρχει εντός παρενθέσεως, το εξής σχόλιο:

(Σχολιάζοντας την άποψη του «Α», θα μπορούσαμε να πούμε ότι (εμμέσως) ασκεί κριτική σε όσους ζητούν ...«περισσότερα δικαιώματα» ενώ (δεν γνωρίζουν και) δεν αξιοποιούν, αυτά που έχουν.)

Το σχόλιο είναι του γράφοντος και εγκρίθηκε. Εάν δεν είχε εγκριθεί, θα έπρεπε να διαγραφεί. Και τότε, ο γράφων, θα μπορούσε (όπως όλοι) να το γράψει στα σχόλια. Μήπως, λοιπόν, έπρεπε να το γράψει εκεί, από την αρχή; -Ε, αυτό συμφωνήθηκε ομοφώνως....

Αν εξετάσουμε την προηγούμενη σκέψη, βλέπουμε ότι μπορεί να είναι συσλειτουργική διότι είναι καλό, το σχόλιο, να είναι "κοντά" στο σχολιαζόμενο. Από την άλλη όμως, εάν είναι μεγάλο διασπά την ενότητα του κειμένου. Ως λύση, προτείνεται αντί του παρεντιθεμένου σχολίου μία παρεντηθέμενη παραπομπή προς τα σχόλια της σελίδας, όπως:

«(Βλέπε Σχόλιο Ν)», όπου, Ν, ο αύξων αριθμός τους σχολίου.

Κάτι παρόμοιο μπορεί να παρεντίθεται και για τα σχόλια των επισκεπτών (αφού, ...εγώ συντάσω την σελίδα και μπορώ να το προσθέσω). Οπότε, η παραπομπή, θα είναι της μορφής:

«(Βλέπε το Σχόλιο του Τάδε)».

Αποφάσεις:

Απόφαση 1η:

Εγκρίθηκε το εισαγωκό κείμενο που υπάρχει στη σελίδα με τίτλο:

«Τα "Στέκια" της Αγοράς.»

Απόφαση 2α:

Στη Συνέλευση της Κυριακής, 10/5/2012, θα συζητηθούν πρακτικές προτάσεις για την “Οικοδόμηση” της Αγοράς. Έκαστος των συμμετεχόντων οφείλει να καταθέσει γραπτώς και να αναπτύξει προφορικώς τις προσωπικές του προτάσεις. 

 

(Συνέχεια εδώ:) 

2ον ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ του “Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς”: Ιούνιος 2012.

Συνάντηση της 3ης Ιουνίου 2012

Η Συνάντηση της 3ης Ιουνίου 2012 υπήρξε η πρώτη η οποία επαλήθευσε το “πνεύμα” της Αγοράς:

Τα περίπου 15 μέλη της ήταν χωρισμένα σε δύο ομάδες:

Στα “βορειοδυτικά” του χώρου των συναθροίσεων υπήρχε η ανοικτή συνέλευση του “Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς” (6-7 μέλη) ενώ στα “νοτιοανατολικά”, υπήρχε μία συζήτηση (8-9) μελών του ΕΠΑΜ.

(Έχουμε σοβαρές ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες, το ΕΠΑΜ (τουλάχιστον του Χολαργού), δεν θα πρέπει να χαρακτηρισθεί ως αγοραφοβικό – πρβλ προς αυτό).

Η συζήτηση των Οικοδόμων της Αγοράς περιεστράφη γύρω από τις πρακτικές προτάσεις τις σχετικές με την δημιουργία των απαραίτητων υποδομών.

Αυτή η συζήτηση ήταν προπαρασκευαστική της συζήτησης της Κυριακής 10/6/2012 και έληξε με την σύσταση μίας τριμελούς ομάδας για την περαιτέρω μελέτη και εισήγηση.

Η ομάδα αποφάσισε να συντηθεί το Σάββατο 9/6/2012, στις 11π.μ., πράγμα που έγινε (με μικρότερη επιτυχία από την αναμενόμενη).

Εν συνεχεία η Ομάδα Μελέτης για την Δημοκρατία συζήτησε πάνω στο βιβλίο της Γαλλίδας συγγραφέως Ζακλιν ντε Ρομιγύ, με τίτλο: “Πόσο επίκαιρη είναι η αθηναϊκή δημοκρατία σήμερα;” (Ερμής), το οποίο παρουσίασε ένα μέλος της ομάδας αυτής. Η συζήτηση κράτησε μέχρι αργά και διεκόπη για να συνεχιστεί την Τετάρτη 6/6/2012, στις 7 μ.μ., πράγμα που έγινε (με μικρότερη επιτυχία από την αναμενόμενη).

 

 

Συνάντηση της 10ης Ιουνίου 2012

Η Συνάντηση της 10ης Ιουνίου 2012 είναι η καλύτερη μέχρι τώρα εάν κρίνουμε από το επίπεδο των ομιλιών το πλήθος των συμμετασχόντων την διάρκεια και την συμμετοχή (από τους δέκα που συμμετέσχον οι εννέα έμεινα σχεδόν μέχρι τις 2.30 μ.μ.).

Η Συνάντηση αυτή, τυπικά, είναι μία ανοικτή συνέλευση του Συλλόγου των Οικοδόμων της Αγοράς... Στην ουσία είναι μία ελεύθερη συζήτηση μεταξύ όλων των μελών της Αγοράς. Αυτή η λειτουργία, παρά τα πολλά θετικά της... προκαλεί περιττές επαναλήψεις πραγμάτων ειπωμένων. Π.χ. επανέρχεται τακτικά το θέμα της διάκρισης της Αγοράς από μία συνέλευση μελών της. Π.χ. ενώ η αγορά δεν είναι όργανο αποφασιστικό – η συνέλευση, είναι ...ό,τι θέλει.

Περί αυτών των θεμάτων, χρειάζεται να γίνει μία δημόσια, σχετική συζήτηση ή, μάλλον να συνεχισθεί η συζήτηση που έχει ήδη αρχίσει όπως φαίνεται και από τις αναρτήσεις αυτού, εδώ, του ιστολογίου...

Εξ άλλου έχει τονιστεί κατ' επανάληψη ότι, αυτός που προσκαλεί κάποιον γνωστό του στην Αγορά, θα πρέπει να τον ενημερώνει σχετικώς με τα όσα έχουν λεχθεί ή, έχουν διεξαχθεί.

Ως προς την δυνατότητα πληρέστερης ενημέρωσης ελέχθη ότι χρειάζεται ένα ιστολόγιο... πράγμα που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από αυτό εδώ, το οποίο είναι προσωπικό...

Σχετική εισήγηση, ανέλαβαν να κάνουν ο Γιώργος και ο Αλεξίνοος.

Συναφές με αυτό είναι και το θέμα των “στεκιών” της Αγοράς το οποίο ξανασυζητήθηκε από την συγκεκριμένη σκοπιά. Π.χ. σε κάποιον που του μιλάμε πρώτη φορά για την Αγορά, ενδεχομένως, χρειάζεται να πούμε: «Στο τάδε “στέκι” μπορείς να βρεις τα έντυπά μας ή ένα πίνακα ανακοινώσεων.» Το ποιος και πως θα κάμει την συνεννόηση με τον κάτοχο του στεκιού απαιτεί μία εισήγηση πληρέστερη από αυτήν που υπάρχει εδώ η οποία να εμπλουτιστεί από τις γνώμες και άλλων αγοραίων και να εγκριθεί...

Χρειαζόμαστε ένα ή, περισσότερους πίνακες ανακοινώσεων σε σημεία εμφανή και πολυσύχναστα. Το θέμα έχει συζητηθεί κατ' επανάληψη. Η βοήθεια που ενδεχομένως θα ζητήσουμε να μας παράσχει ο Δήμος, θέτει σε προτεραιότητα τον προγραμματισμό των διαφόρων ενεργειών μας κατά τρόπον ώστε η παροχή αυτής της (δημοτικής) βοήθειας να καθίσταται εύλογη...

Ο συλλογισμός είναι απλός:

Οι Δημοτικές Αρχές διαχειρίζονται τους πόρους που τους έχουν εμπιστευθεί οι δημότες. Όσοι αιτούνται να τους διατεθεί μέρος αυτών των πόρων πρέπει να καθιστούν φανερό ότι θα τους αξιοποιήσουν προς όφελος των δημοτών (έστω και μερικών).

Ετέθη επίσης το θέμα δημιουργίας ενός ταμείου... Το πράγμα δεν είναι τόσο επείγον αλλά, χρειάζεται μία επεξεργασία ώστε να αποφύγουμε τα γνωστά, τετριμμένα και ...αδιαφανή τα οποία προκαλούν αμφιβολίες ή/και αναστέλλουν την διάθεση συνδρομής των συμπολιτών μας.

 

 

Συνάντηση της 17ης Ιουνίου 2012

Η Συνάντηση της 17ης Ιουνίου 2012 απέβη άκαρπη διά του λόγους που απέβη άκαρπη και η Συνάντηση της 24ης.

 

 

Συνάντηση της 24ης Ιουνίου 2012

Η Συνάντηση της 24ης Ιουνίου 2012 είναι η Συνάντηση κατά την διάρκεια της οποίας και μετά το πέρας της, ο γράφων, απεφάσιστε να αποχωρήσει από τη ομάδα εις την οποία μετείχε. Ως προς τους λόγους της αποχώρησης, προς το παρόν, παρέχεται το εξής λιτό σχόλιο:

Αυτός που λέγει κάτι και δεν εισακούεται είτε δεν θάπρεπε να το λέγει ή, δεν θα έπρεπε να τα λέγει εις αυτούς που το λέγει... Άρα, και αν ακόμη, αυτό που λέγει, πρέπει να γίνει, είναι ανόητο να αιτιάται εκείνον που θέλει να μη γίνει. Αντιθέτως, πρέπει να αιτιάται τον εαυτό του που δεν αντελήφθη τα κίνητρα του άλλου.
 

Υ.Γ.1ον:

Για όποιους ξέρουν (ή, μπορούν να μάθουν) πρόσωπα και πράγματα:

Υπάρχουν άνθρωποι που χαλάνε κάθε συλλογική ομάδα εάν τα μέλη της δεν τους αναγνωρίζουν σαν αρχηγούς. (Παραλείπω τους τρόπους δια των οποίων το "επιτυγχάνουν".)

Υπάρχουν ομάδες που θέλουν αρχηγούς (χμμμ... λίγο "αυστηρούς" ή, "επικριτικούς" κτλ) - αρκεί να μη τους (πολυ)κουράζουν το μυαλό. (Δυσκολεύομαι να το ερμηνεύσω, άνευ της συνδρομής ψυχαναλυτού.)

Αυτοί οι "αρχηγοί" και αυτές οι "ομάδες", εάν ταιριάξουν, μπορούν να παραγάγουν κάποιο χρήσιμο έργο. (Αρκεί να μείνουν απερίσπαστοι από εξωτερικές διαταραχές...)

Εάν τα προηγούμενα είναι ορθά, τότε, δεν είναι ανόητο να αποδεικνύεις το τι ...χάλασαν, όλοι αυτοί. Καλύτερα να βοηθάς εις αυτό που μπορούν να φτιάξουν. (Εάν δεν ζητούν καμμία βοήθεια, αυτό θα πει ότι, οι στόχοι τους "φθάνουν" μέχρι εκεί που "φθάνουν" τα πεπραγμένα τους. Διότι, οι προτάσεις, δεν λείπουν...)
 

Υ.Γ.2ον:

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Όλα αυτά έγιναν αιτία δια να γράψω ένα κείμενο το οποίο θα έχει τίτλο:

«Το συμφέρον και το μαδέρι».

Όταν το εν λόγω κείμενο θα γραφεί, η προηγούμενη γραμμή, θα μετατραπεί σε παραπομπή (link) και η τελευταία παράγραφος του προηγουμένου υστερογράφου θα αποκτήσει σαφέστερο νόημα.

 

 

Πάρ' τονε στο γάμο σου, να σου πει: «και του χρόνου»...

Και διά τί – παρακαλώ – να είναι κακή, μία τέτοια ευχή;

Μήπως, δεν υπάρχουν γάμοι που, ο καθείς (ή, κάποιος), θα έπρεπε να εύχεται να διαλυθούν ή/και να ακυρωθούν;

Αλλά, αυτοί που προσκαλούν τους άλλους σε ένα γάμο, θέλουν, ο γάμος, να γίνει και να επιτύχει. Δεν τους καλούν διά ...να συσκεφθούν, όλοι μαζί, περί της αξίας ή, της χρησιμότητας/ωφελιμότητας του γάμου...

Εμείς, που αναλάβαμε την πρωτοβουλία για την (επ/ανα)σύσταση της Αγοράς της Πόλης μας, απευθύναμε μία πρόσκληση, προς όσους ενδιαφέρονται σχετικώς, κατά την ημέρα των εκλογών (Κυριακή 6/5/12 ) .

Η πρόσκληση αυτή καταλήγει με μία φράση που θα την μεταφέρουμε τονισμένη και υπογραμμίζοντας τα σημεία που πρέπει:

«Όσοι και όσες θέλουν να καταβάλουν την προσπάθεια που απαιτείται για την σύσταση της Αγοράς της Πόλης μας, ας έλθουν να συναντηθούμε την Κυριακή, 13η Μαΐου, στις 11 π.μ. στο πάρκο του Χολαργού, πίσω από το Ηρώον.»

Εκείνοι που νομίζουν ότι σφάλουμε (π.χ. πως, κάτι τέτοιο, είναι ανεπίτευκτο), έχουν κάθε δικαίωμα να μας το πουν... Αλλ' ας προσέξουν, μήπως συγχέουν, την διακριτική ευχέρεια, με την ευχερή αδιακρισία.

Εάν κάποιος δεν γνωρίζει (ούτε) πως φτιάχνεται ένας καφές ή, εάν δεν θέλει να τον φτιάξει, ας μη ...μας “προειδοποιεί” ότι ...«πειράζει τα νεύρα» διότι, εκείνο που «πειράζει» περισσότερο «στα νεύρα», είναι οι προφάσεις.

Εν τούτοις, αυτό που, εμείς, (ενδεχομένως) εκλαμβάνουμε ως «πρόφαση», μπορεί να είναι μία πρόβλεψη την οποία, εκείνος που προβλέπει, θέλει να την εκφράσει...

(«Θα αποτύχετε, για τούτο τον λόγο και, για 'κείνο...»)

Ε, ας το πράξει, έστω και αν είναι «εκτός θέματος». Αλλ', ας μην απαιτεί ...να αλλάξουμε, προς χάριν του, το θέμα μας και να το κάνουμε: «To be or not to be»...

Εάν η πρόβλεψή του επαληθευθεί, ...θα «έχει να το λέει».

Εάν η προσπάθειά μας επιτύχει, ας σκεφθεί εκ νέου την στάση του απέναντί της.

Άλλο δεν έχουμε να προσθέσουμε ...«και γράμματα γνωρίζουμε»... Εξ ου και έχουμε εξηγήσει γραπτώς (εδώ και όχι μόνο), αυτά που μπορεί να αναγνώσει, όποιος δεν θέλει να είναι «εκτός θέματος».
 

Το Σύνολο των Αγοραίων και τα Λειτουργικά Υποσύνολά του.

Κάθε πρωτοβουλία ορισμένων ανθρώπων, μόλις κοινοποιείται και, ανεξαρτήτως του κατά πόσον γίνεται αποδεκτή, προσκρούει σε ορισμένα εμπόδια.

Μεταξύ αυτών είναι και η ασάφεια ή, η ποικιλία των απόψεων σχετικά με το νόημα των χρησιμοποιουμένων όρων:

«Αγορά, θα κάνετε;» ρώτησε κάποιος και συμπλήρωσε με προσποιητή αφέλεια: «Θα πουλάτε και κάλτσες;»

Οι παρανοήσεις των όρων είναι μία κατάσταση ...“ενδημική” και (τουλάχιστον, εν μέρει) αποτέλεσμα σκοπίμων παραποιήσεων.

Η Αγορά είναι ένας πολύ κατάλληλος χώρος για την αποκατάσταση των παραποιημένων όρων και εννοιών.

Αυτός, και μόνον, ο λόγος θα αρκούσε για την (ανα)σύστασή της.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τόσο στην πρώτη Συνέλευσή μας (13/5/12) όσο, και περισσότερο, στην δευτέρα (20/5/12) ανέκυψαν σχετικές απορίες και πολλαπλές ανάγκες διασαφήσεων, όπως:

• Τί είναι η «Αγορά» και σε τί διαφέρει από μία «Συνέλευση» ή, μία «Ανοικτή Συνέλευση» και, τί είναι αυτή; Ή, όπως ερώτησε κάποιος:
• Σε τί διαφέρει η «Αγορά (του Δήμου)» από την «Εκκλησία (του Δήμου)»; Και ακόμη:
• Η «Εκκλησία (του Δήμου)» είναι μία «Συνέλευση»;
• Κτλ, κτλ.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι ότι μία Συν/έλευση δεν είναι παρά αυτό που λέγει η λέξη: Άνθρωποι που συν/έρχονται («συν/ελεύσομαι», μέλλων του ρήματος συν/έρχομαι). Αφ' ης στιγμής, οι άνθρωποι (θα) συν/ελεύσονται, συν/ευρίσκονται. Το τί θα κάμουν κατά την διάρκεια της συν/εύρεσής τους είναι δικό τους θέμα. Εάν, οι συνελεύσαντες, συνιστούν ένα περιορισμένο σύνολο, ειδικώς προσδιορισμένο – όπως είναι τα μέλη ενός συλλόγου ή, ενός σωματείου κτλ – τότε, το περιεχόμενο και οι λειτουργίες των συνελεύσεων αυτού, καθορίζονται και εξαρτώνται από τις αρχές και τους κανόνες που έχουν θέσει τα μέλη του (προσδιορισθείσες κατά την ίδρυσή του και επαναπροσδιορίσιμες κατά τις καταστατικές του συνελεύσεις).

Οι συνελεύσεις που αφορούν τα μέλη εκάστου συνόλου, ενίοτε είναι (όπως λέμε:) «ανοικτές» και διά τα μη μέλη, ενώ, τα μέλη, ορίζουν το πως θα είναι το «άνοιγμα» αυτό (με ή, χωρίς δικαίωμα λόγου ή/και ψήφου κτλ).

Μία συνέλευση που δεν έχει προσδιορισμένα μέλη, δεν έχει και προσδιορισμένα μη μέλη και, άρα, δεν μπορεί να είναι ούτε «κλειστή» ούτε «ανοικτή».

Ο Αγοραίοι δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «προσδιορισμένα μέλη της Αγοράς», καθόσον, εις αυτήν, πηγαίνει όποιος θέλει. Υπό την έννοια αυτή, η Αγορά, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως Συνέλευση και δη αποφασιστική.

Αντιθέτως, η Εκκλησία (ρήμα εκ/καλώ) του Δήμου είναι αποφασιστικό όργανο αποτελούμενο από εκκλήτους, ήτοι, καλεσμένους προκειμένου να αποφασίσουν. Αυτή, αποφασίζει γιά όλα τα ζητήματα που αφορούν το σύνολο του πληθυσμού μίας δημοκρατικής (κράτος του Δήμου) πόλης. Αποφασίζει ακόμη και για το ποία είναι τα ζητήματα διά τα οποία δεν χρειάζεται ή, δεν πρέπει να αποφασίζει. Για τα ζητήματα αυτά έχει δικαίωμα να αποφασίζει ο καθείς, μόνος ή, καθ' ομάδας (συλλόγους, ομίλους κτλ) υπό τον όρο να μη παραβιάζει το, εν λόγω, δικαίωμα των άλλων.

Οι ομάδες που αναφέραμε συνιστούν υποσύνολα του πληθυσμού αλλά, θα ήταν ορθότερο εάν τις θεωρούσαμε και ως «Υποσύνολα της Αγοράς», καθόσον, δεν νοείται «κοινωνική ομάδα» που να έχει συσταθεί εκτός της Αγοράς, ήτοι, ...ιδιωτικώς (η λέξη «ιδιώτης» είναι συνώνυμο του βλακός, αρχαιόθεν – πρβλ: «idiot»).

Περαιτέρω, μπορούμε να επιμείνουμε προσθέτοντας, εις τα «Υποσύνολα της Αγοράς», τον όρο: «(Συν)λειτουργικά» διότι, μία τυχαία παρουσία ανθρώπων, άνευ κάποιου τρόπου συλλειτουργίας, δεν είναι «ομάδα». Δεν θα υπερβάλαμε δε, εάν λέγαμε πως, όταν αναφερόμαστε στο σύνολο των Αγοραίων, ουσιαστικά, αναφερόμαστε σε ένα σύνολο που περιέχει (και) όλους τους χρηστούς πολίτες – εάν, βεβαίως, τον «μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ' αχρείον νομίζομεν».

Συνοπτικώς, θα μπορούσαμε να πούμε:

Οι Αγοραίοι, εν συνόλω, συνιστούν την Αγορά και, καθ' ομάδας, συνιστούν Λειτουργικά Υποσύνολα αυτής, ήτοι, παρέες, ομάδες, εταιρείες, ομίλους, συλλόγους, σωματεία, κόμματα κτλ, κτλ.

Εις το σημείο αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το θέμα διασαφήσθηκε εάν δεν είχαν μείνει εκκρεμή κάποια ζητήματα:

Πώς λειτουργούν όλα αυτά τα “υποσύνολα” και κυρίως με ποία κριτήρια και εξ αιτίας ποίων κινήτρων συστήνονται;

...

Απορία ρήτορος, παρομοίωση...:

Οι Τρίποδες.

Επειδή, ως γνωστόν, η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος και επειδή, συνήθως, είναι ασαφή τα κίνητρα των ενεργειών του και, ...αφανής η “έλλογη” σχέση τους προς τις ανάγκες και τις ιδιότητές του, θα επινοήσουμε κάποια ...άλλα όντα: Όντα, ουδόλως αβυσσαλέα, σαφέστατα και με προφανείς ιδιότητες:

Τους Τρίποδες.

Αυτοί, είναι (προϊ)όντα της μαθηματικής φαντασίας η οποία, πολλές φορές, μας βγάζει από την δύσκολη θέση, μετατρέποντας τα σύνθετα προβλήματα της ζωής σε, ευχάριστα, μαθηματικά παιχνίδια.

Όταν, κατόπιν, επιστρέψουμε από το παιχνίδι, δηλαδή, όταν απολέσουμε την μαθηματική ελευθερία και (αν) απαλλαγούμε από την ψευδαίσθηση πως την διατηρούμε, μπορούμε να ασχοληθούμε αποτελεσματικότερα με τα προβλήματα της ζωής, εφοδιασμένοι με όσες δεξιότητες (αν) αποκτήσαμε εν όσω παίζαμε.

Λοιπόν, αυτοί, οι Τρίποδες, βλέπουν και μπορούν να κινηθούν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Τα τρία πόδια τους αρθρώνονται σε μία λεκάνη που είναι ένα ορθό τριγωνικό πρίσμα.

Η τριγωνική βάση του πρίσματος, ανήκει σε ένα σύνολο τριγώνων {Τ} με τις εξής ιδιότητες:

• Έκαστο τρίγωνο κείται επί ενός επίπεδου (Α).
• Είναι είτε ισόπλευρο ή, ορθογώνιο και ισοσκελές.
• Διά κάθε ισόπλευρο τρίγωνο (κόκκινο), πλευράς α, υπάρχει ένα τρίγωνο ορθογώνιο (γαλάζιο) του οποίου, η υποτείνουσα της ορθής γωνίας του, είναι ίση προς α και ένα άλλο του οποίου, εκάστη των καθέτων πλευρών, είναι ίση προς α.
• Διά κάθε ορθογώνιο τρίγωνο, με υποτείνουσα α και πλευρά β υπάρχει ένα ισόπλευρο τρίγωνο με πλευρά α και, ένα άλλο, με πλευρά β.

 
Οι Τρίποδες αν και φημίζονται για την νοημοσύνη τους δεν επαληθεύουν, όλοι, την φήμη τους. Π.χ. άλλοι κάθονται όλη την ημέρα στην Αγορ... επί του επιπέδου (Α) και λιάζονται ή, ...ξύνονται.

Οι αληθεπώνυμοι νοήμονες προσπαθούν να έλθουν σε επαφή με άλλους ή, να τους “πλευρίσουν” και να δημιουργήσουν σταθερές σχέσεις. Προς τούτο παρατηρούν ποίες πλευρές τους ταιριάζουν και, ποίες κλίσεις μεταξύ των πλευρών τους, είναι κατάλληλες ώστε να συνδεθούν και να φτιάξουν συνθέσεις πολυτριποδικές.

Μερικοί, οι “ισοτικοί”, νομίζουν ότι, αυτές οι συνθέσεις, πρέπει να διέπονται από την ...ισότητα των συντιθεμένων:

Άλλοι, οι “ανισοτικοί”, θεωρούν, ότι οι συνθέσεις μεταξύ ίσων, είναι ...πολύ πληκτικές και, αναζητούν συνθέσεις μεταξύ ...ανίσων. Αυτές τις συνθέσεις, τις βρίσκουν πολύ ...“σκερτσόζικες”:

«Δεν είναι “σκερτσόζικες” αλλά... αντικανονικές», αντιτείνουν οι “ισοτικοί”.

«Σκερτσόζικες, είναι οι δικές μας και, είναι, και κανονικές», συνέχισαν:

 

«Μα τί οκτάγωνα είναι αυτά;», λέγουν οι άλλοι (για το αστεροειδές εξάγωνο δεν μίλησαν). «Το ένα είναι σαν ...“μυλαράκι” και, το άλλο, δεν είναι συμπαγές. Και ούτε ένα από αυτά δεν είναι κανονικό,... αφού δεν είναι συμμετρικά: Το ένα είναι δεξιόστροφο και το άλλο αριστρερόστροφο...»

Εν συνεχεία,... αυτοπροβάλλονται:

«Εμείς μπορούμε να τα κάνουμε όλα: Και κανονικά και συμπαγή και συμμετρικά»:

...

Οι “ισοτικοί” δεν “το έβαλαν κάτω”. Σκέφτηκαν επί πολύ, σχεδίασαν και, είπαν:

«Μεταξύ ίσων, μπορούν να ευρεθούν κοινά στοιχεία και να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις ή/και αφαιρέσεις»...:

«Αυτό, μας επιτρέπει», συνέχισαν, «να κάνουμε συνθέσεις που είναι και κανονικές, και συμπαγείς, και “ομοιογενείς”» (το τελευταίο, το τόνισαν):

«Βρε... τί «ομοιογενείς» και κουραφέξαλα», απαντούν οι άλλοι. «Όλοι, στο γένος των Τριπόδων ανήκουμε... Εσείς όμως, δεν κάνετε συνθέσεις «“ομοιογενείς”» αλλά, μονολιθικές... Αφού, δεν “παίζετε” ούτε με τους ομοίους σας. Ούτε καν, με τα μικρά σας αδερφάκια!...»

«Όχι», απαντούν οι άλλοι. «Τα αδερφάκια μας, τα παίζουμε... Άλλους, δεν παίζουμε...»

Κτλ, κτλ, κτλ.

...

Πάντως, όλοι οι συλλογικοτρίποδες ήσαν ευχαριστημένοι εφόσον, παρά τις διαφωνίες τους, μπορούσαν να συνδέονται... Ορισμένοι, μάλιστα, έβλεπαν και κάποιες μελλοντικές προοπτικές:

Αυτές οι προοπτικές δεν επαληθεύθηκαν διότι, ξαφνικά, ακούστηκε μία φωνή:

«Ρε μάπες,... πώς τα καταφέραμε και στριμωχτήκαμε, έτσι, που δεν μπορούμε να κουνηθούμε;!;!;»

Αυτή η φωνή ήταν η αρχή μίας μεγάλης αναταραχής...:

Άλλοι φώναζαν: «Κάν(τ)ε πιο πέρα ρε...» (και ακολουθούσαν άκοσμες προσφωνήσεις).

Άλλοι απαντούσαν: «Και που θες να πάω ρε...» (και ακολουθούσαν άκοσμες προσφωνήσεις).

Σιγά-σιγά, και με πολλές σπρωξιές, κατάφεραν να αραιώσουν και άρχισαν να κουνιόνται... Κουνιόντουσαν όλο και περισσότερο, ώστε να απομακρυνθούν αρκετά και να μην έχουν φόβο ότι θα ξανασυνδεθούν. Η “εμπειρία” τους, τούς είχε διδάξει το πόσο “κακό” πράγμα είναι αυτή η σύνδεση... Κουνιόντουσαν, τόσο πολύ και τόσο επί πολύ, ώστε, στο τέλος, τους έμεινε το κούνημα... Έγινε, κάτι, σαν τρόπος συμπεριφοράς. Κουνιόντουσαν χωρίς καμμία αιτία, ...χωρίς να θέλουν να μεταβούν κάπου, ...μόνο και μόνο για να μη μένουν ακίνητοι.

Οι άλλοι, εκείνοι που από παλιά δεν είχαν κινηθεί καθόλου αλλά, λιαζόντουσαν, εξακολουθούσαν να μένουν αδρανείς. Μόνο που, τώρα, απέκτησαν μία απορία:

Κοιτούσαν τους κουνιστούς και προσπαθούσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο...:

«Βρε, καλά κάνουμε εμείς, και καθόμαστε στ' αυγά μας...», έλεγαν, «από το να κουνιόμαστε χωρίς λόγο...»

Εν τέλει, το σύνολο {Τ}, των Τριπόδων, είχε χωριστεί σε δύο μεγάλα υποσύνολα:

• Το σύνολο {Τα} των ακινήτων, (αφού «δεν έχουν λόγο») και
• Το σύνολο {Τκ} των κουνιστών (χωρίς να έχουν λόγο).

Τώρα, εκείνη η παλαιά διαμάχη περί του τρόπου της σύνδεσης, που ήταν περιορισμένη μεταξύ εκείνων που ήθελαν να συνδεθούν, άλλαξε και γενικεύτηκε:

Οι κουνιστοί έλεγαν στους ακίνητους:

«Κουνιόμαστε για να μείνουμε αυτόνομοι...»

Οι άλλοι απαντούσαν:

«Κι' εμείς που δεν κουνιόμαστε... πάλι, μένουμε αυτόνομοι...»

Αυτόνομοι, βεβαίως, δεν ήσαν διότι, ούτε η άσκοπη κίνηση ούτε η ακινησία απαιτούν κάποιους νόμους άρ', ούτε και αυτονόμους, αλλά, οι Τρίποδες, δεν ομιλούσαν την ελληνικήν... Κραύγαζαν όμως και, με τις κραυγές τους, σκέπαζαν κάποιες άλλες, αδύναμες φωνές:

«Εμείς, και να κουνηθούμε και, να μη κουνηθούμε... δεν μπορούμε να είμαστε αυτόνομοι...»

Ποίοι ήσαν αυτοί;;;

Εκείνοι που διά να συνδεθούν ...είχαν κόψει το ένα τους πόδι!!!

Τότε, όταν το είχαν πράξει, κανείς δεν είχε εξετάσει εάν επρόκειτο περί αυτοθυσίας ή, περί απερισκεψίας...

Τώρα όμως, όλοι αντιλαμβάνονται την αναπηρία τους και τις συνέπειές της...

Η αναπηρία τους είχε προκαλέσει και μία ανισορροπία, τέτοια ώστε, όταν κινούνται πέφτουν. Ο μόνος τρόπος που έχουν για να το αποφύγουν είναι να παραμένουν, υποχρεωτικώς, συνδεδεμένοι, σαν σιαμαίοι.

Βεβαίως, αυτό, προκαλεί άλλες συνέπειες... Όχι μόνο στους ίδιους αλλά και στο σύνολο των Τριπόδων:

Πρώτ' απ' όλα, υπάρχει το πρόβλημα ...επανένταξης, αυτών, των αναπήρων σιαμαίων. Αυτοί, δεν είναι πλέον Τρίποδες αλλά, είτε δίποδες ανισόρροποι είτε, τετράποδες δικέφαλοι... Οι μεν, είναι αυθύπαρκτοι αλλ', όχι αυτοκίνητοι (διότι, από την ανισορροπία τους, όταν κινούνται, πέφτουν) οι δε, είναι αυτοκίνητοι αλλά, διχόγνωμοι (αφού έχουν δύο κεφάλια...).

Εξ αιτίας των ανωτέρω, οι άλλοι Τρίποδες, δεν τους κάνουνε παρέα, οπότε και αυτοί κάθονται απομονωμένοι, φιλοσοφούν και σχολιάζουν:

Ένας λέγει:

«Αυτοί, οι αυτόνομοι ακίνητοι, νέμονται την ακινησία τους, και οι άλλοι, οι (υπέρ)κινητικοί, νέμονται την υπερκινητικότητά τους...»

Ένας άλλος προσθέτει:

«Καλά,... αυτοί, οι ακίνητοι... έχουν μουχλιάσει...»

Ένας τρίτος συμπληρώνει:

«Κι' άλλοι, οι υπερκινητικοί... έχουν αλαλιάσει... Εν τέλει, όλοι τους, μένουν ασύνδετοι...»

Ένας τέταρτος παραδέχεται, αυτοκριτικά:

«Κι' εμείς, που είχαμε συνδεθεί... γιατί, κατόπιν, ξεσυνδεθήκαμε;»

Ένας πέμπτος:

«Μα, αφού δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε;»

Ένας περιπαικτικός, ερωτά:

«Και αφού δεν μπορούσαμε να κινηθούμε, τότε, πώς ξεσυνδεθήκαμε; -Ακούνητοι;»

Ο πέμπτος, ξανά και οργισμένα:

«Ρε έξυπνε! - για να μη πω «γελοίε!» - άλλο πράγμα η ακινησία που οφείλεται στην σύνδεση και άλλο, η κίνηση που προκαλεί την αποσύνδεση...»

Ο περιπαικτικός, ξανά και «γελοία»:

«Η σύνδεση χρειάζεται και κούνημα αλλ', όχι τόσο, που να επέρχεται η αποσύνδεση...»

Ο τρίτος αντιπαρήλθε το “πονηρό” υπονοούμενο και είπε:

«Αυτοί οι υπερκινητικοί είναι τρελοί...: Δεν ξεσυνδέθηκαν για να κινηθούν... αλλά, κινούνται για να μη ξανασυνδεθούν...»

Ο τέταρτος:

«Βλέπουν κι' εμάς... και μας έχουν σαν κακό παράδειγμα. Θυμούνται πως, για να συνδεθούμε, ακρωτηριαστήκαμε...»

Ο προηγούμενος επιμένει:

«Δεν ακρωτηριαστήκαμε για να συνδεθούμε αλλά, γιατί ακούσαμε αυτόν τον ηλίθιο που μας κορόϊδευε... επειδή, λέει, δεν είχαμε συνδεθεί με τρόπο συμπαγή... Ακούς «συμπαγή»... Και κοντέψαμε να σκάσουμε...»

Δεν γνωρίζουμε επακριβώς την ανατομία των Τριπόδων ούτε και τις σωματικές τους λειτουργίες, οπότε, δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ακριβές νόημα του ρηματικού τύπου «σκάσουμε». Ίσως να το αντιληφθούμε αργότερα.

Προς το παρόν, ο ομιλητής, υπενθύμησε τα δύο οκτάγωνα:

«Δεν μας άρεσε – βλέπεις – το πρώτο...», είπε.

«Α,... ήταν, και εκείνο, το θέμα της συμμετρίας», ήρθε στο νου κάποιου.

«Δηλαδή, μία σαχλαμάρα...» συνέχισε «Και... τί, ήταν εκείνο το “αριστερόστροφο” και “δεξιόστροφο” που μας έλεγαν; Πέστε μου: Από αυτά που, τώρα, θα σας περιγράψω, ποιό είναι “δεξιόστροφο” και ποιό, “αριστερόστροφο”;»

Άλλος υπενθύμισε άλλο:

«Όμως, υπάρχει ακόμη μία μομφή (εάν την θεωρήσουμε ως τέτοια), που εκκρεμεί, εναντίον μας:

Η σύνθεση, είναι εντελώς μονολιθική... Θυμόσαστε που μας είπαν ότι δεν “παίζουμε” ούτε τα μικρά μας “αδερφάκια”;»

«Ε, τέτοιες βλακείες ακούγαμε και ακρωτηριαστήκαμε...» είπε ο προηγούμενος.

«Όχι μόνο τέτοιες», διόρθωσε ο άλλος και επέμεινε: «Όμως, θα τις αποκαλούσες «βλακείες», εάν μπορούσαμε να λύσουμε, το πρόβλημα αυτό, χωρίς να ακρωτηριαστούμε;»

«Ποιό πρόβλημα μωρέ;...» είπε ένας που είχε μείνει σιωπηλός. Εμείς, ούτε καν, το έχουμε διατυπώσει;»

...

Ε,... αφού, δουλειά δεν είχαν, βάλθηκαν να το διατυπώσουν:

Άρχισε κάποιος:

«Να κατασκευαστεί οκτάγωνο, με τρίγωνα ορθογώνια και ισοσκελή, ...μικρά και μεγάλα...».

«Τί «μικρά και μεγάλα»;;;», πετάχτηκε αυτός που μίλησε για δεύτερη φορά. «Πόσο θα είναι τα «μικρά» και πόσο τα «μεγάλα»; Χμμμ... Για προσέξτε, τι θα πω: Η υποτείνουσα του μικρού να είναι πλευρά του μεγάλου.»

Συμφώνησαν και, ένας συμπλήρωσε:

«Κανένα τρίγωνο δεν πρέπει να κοπεί (δηλαδή, ν' ακρωτηριαστεί) και κάθε τρίγωνο να έχει μία τουλάχιστον πλευρά που δεν θα είναι εντελώς καλυμμένη. – Αλλιώς, θα σκάσουμε.»

«Ναι», επέμεινε ο πρώην σιωπηλός, «αλλά, πόσα θα είναι τα μικρά και πόσα τα μεγάλα;»

«Τόσα και τόσα», είπε ο περιπαικτικός/«γελοίος».

«Άρα, θα είναι τόσα μικρά όσα και μεγάλα, σύμφωνοι;», συνεπάρανε κάποιος που νόμιζε ότι κατάλαβε.

Ο πρώην σιωπηλός δεν απήντησε, διότι θέλησε να ξανασιωπήσει, ο περιπαικτικός/... σιώπησε, διότι ήθελε να περιπαίξει, κι' αυτός που νόμισε πως είχε καταλάβει, δεν εμίλησε, διά να μη δείξει πως δεν είχε καταλάβει. Οι άλλοι, εξέλαβαν την σιωπή, όλων αυτών, ως συμφωνία και, αφηρημένοι καθώς ήσαν, συμφώνησαν κι' εκείνοι. Μόλις όμως άρχισαν να ασχολούνται με την λύση του προβλήματος, οι πιο πολλοί απ' τους ...“φιλοσοφούντας” ... “έστριψαν”:

«Πάμε να κάνουμε επίσκεψη σε αυτούς που λιάζονται» είπαν.

Αυτός που διετύπωσε το πρόβλημα τους προσέβαλε:

«Εάν ήσασταν ικανοί για επί σκέψεις, θα ήσασταν ικανοί και για επί νοήσεις...»

«Όσοι είναι “μάγκες” και επινοητικοί, ας το αναλάβουν», απήντησε ένας, προκλητικώς.

...

Απέμειναν ολίγοι... ή, μάλλον, το ανέλαβαν ολίγοι. Το πως ενήργησαν είναι θέμα άλλης διηγήσεως αλλά το αποτέλεσμα που επέφεραν, ήταν το εξής:

«Κανονικό, (συμμετρικό,) σταθερό, μας επιτρέπει να αεριζόμαστε και, τα μικρά μέλη που συμμετέχουν, είναι ισάριθμα με τα μεγάλα», ανεφώνησαν.

«Ευτυχώς», πετάχτηκε ο περιπαικτικός, «γιατί,... φαντάζεστε το “ρεζιλίκι” μας, εάν δεν τα είχαμε καταφέρει;...»

Φαίνεται πως, στον κόσμο των Τριπόδων, αυτοί που αναλαμβάνουν την λύση ενός προβλήματος, αν δεν τα καταφέρουν, γίνονται “ρεζίλι”. Φαίνεται, επίσης πως, αυτό, το αναλογίζονται ακόμη και οι περιπαικτικοί... - για να μη πούμε: «(ακόμη) και οι γελοίοι».

Αλλ', ας μην εξάγουμε αυθαίρετα συμπεράσματα, για όντα που δεν γνωρίζουμε επαρκώς (ένα επεισόδιο δεν αρκεί).

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στον κόσμο των ανθρώπων. Αυτόν, που τον γνωρίζουμε επαρκέστερα... (από πολλά επεισόδια). Στον κόσμο όπου, ελάχιστοι, είναι εκείνοι που αισθάνονται “ρεζιλεμένοι”, όταν αποτυγχάνουν...

«Ελάχιστοι», είναι (προς το παρόν) και οι Αγοραίοι... αλλά, (προς το παρόν) δεν ξέρουμε εάν είναι, οι αυτοί «ελάχιστοι». Θα το μάθουμε μόλις τους βρούμε... στην Αγορά που δημιουργούμε για να τους βρούμε...

Εκτός και αν αποτύχουμε, οπότε, θα “ρεζιλευτού...ν” οι «άλλοι». (Άνθρωποι ήμαστε,... δεν είμαστε, δα, και Τρίποδες...)